De tijd van de klaproos

Niets is nog langer wat het lijkt. Links is rechts en rechts is link. Wilders is niet sociaal en Rutte geen liberaal. Het is het tijdperk van de omgekeerde logica. We noemen Trump links en Mao rechts. Kortom welkom in het tijdperk van de klaproos, die geen echte roos is en uit elkaar klapt voordat je hem ziet.

Een voorbeeld van een typische discussie van deze tijd, die afgesloten is met de conclusie ‘je begrijpt er toch niets van’. En dat laatste is de pijnlijke waarheid.

Maar even dan, voor het goeie begrip. De graai-industrie is blijkbaar ‘links’ en het klimaat is een winstkans. Ik denk dat Marx en Den Uyl zich van verwarring in hun graf omkeren en dat Marcus Bakker persoonlijk terugkeert om dit recht (daarmee bedoel ik: niet krom) te zetten. Het brengt mij danig van de leg. Dus met ‘ja’ bedoelen we in deze tijd ‘nee’ en met ‘nee’ dan ‘ja’?

Hetzelfde overkwam me een tijdje terug toen iemand mij een ‘gutmensch’ noemde. Ik voelde me vereerd, maar de man zei dit met zoveel minachting dat ik aan zijn ‘compliment’ begon te twijfelen. En ja, hoor. Met een ‘gutmensch’ wordt een sukkel, een vluchtelingenlover, een politiek correct mens bedoeld. En dat vinden deze mensen niet ‘gut’ maar fout.

Oke, maar nu begin ik het te begrijpen. Daarom hebben mensen in maart massaal op de VVD, D66 en Groen Links gestemd. Ze dachten dat de twee eerste partijen voor het linkse gedachtegoed staan (graaien is links) en dat Groen Links, ondanks de naam een ‘rechtse’ partij is. Ook het CDA won, omdat dit geen christelijke partij is, maar een partij van goddelozen is. Dit zal niet iedereen in een keer begrijpen, ik deed er zelf maanden over.

Geen wonder dat het wantrouwen in deze tijd zo groot is. Alles wat mensen zeggen moet in twijfel getrokken worden en is het tegenovergestelde van wat ze bedoelen. Rutte wordt regelmatig een ‘leugenaar’ genoemd. Aan het stemgedrag te zien, waarbij meer dan 1/5e van de stemmen voor de VVD waren, begrijp ik dan ineens dat ze met ‘leugenaar’ iets heel anders bedoelden. Hij wordt juist niet gezien als iemand die onwaarheden verkoopt, maar als een man van de waarheid.

Mensen die er helemaal niets van begrijpen, en ik behoorde tot voor kort tot deze groep, denken dat de VVD een corrupte partij is. Heel veel mensen zeggen dit ook, maar zonder dat dit enig consequentie heeft. Als weldenkend mens snap je hier helemaal niets van, een dergelijk wangedrag zou toch gevolgen moeten hebben. Maar nee, de heren en dames benoemen elkaar gewoon op andere snoepbaantjes en er kraait niemand over. Ook dit moet je dus anders zien. Iedereen die zo fel tegen dit gedrag is, schijnt er dus voor te zijn en er alle begrip voor te hebben. Ze zeggen alleen het tegenovergestelde van wat ze weer bedoelen.

Goh, dat is schrikken. Ik moet dus voortaan op een hele andere manier luisteren naar wat mensen zeggen.

Ik heb ook een hele tijd gedacht dat mensen serieus tegen een gekleurde, niet-zwarte Piet zijn. Ook dat is natuurlijk een verkeerde inschatting van mij. Ze willen een gekleurde Piet en doen alsof ze er zich zo druk over maken. Ze willen wel degelijk een samenleving waarin de sporen van slavernij zijn opgeruimd. Dat is goed zeg. (Ik bedoel met ‘goed’ dus nog steeds wel ‘goed’. Sorry, maar ik ga niet mee in de tijdgeest van de klaproos.)

Tja, de wereld is gecompliceerder dan deze lijkt. In januari heb ik met allerlei mensen een snoeiharde discussie gevoerd over het aantreden van Trump als president. Zij vonden dat de man ‘een kans moest krijgen’ want hij zou wel begrip en gevoel voor zijn medemens hebben. Daar ben ik toch hard tegen in gevlogen. Heel fout van mij, want opnieuw bedoelden mijn opponenten het tegenovergestelde van wat ze bedoelden. Ze wantrouwden Trump juist. En achteraf hadden ze het dus volledig bij het juiste eind. Ik heb me toen vreselijk druk gemaakt over niets. Ik dacht dat de wereld aan gekte tenonder zou gaan, maar ik moest natuurlijk alles wat ze mij meldden lezen als het tegenovergestelde. Verwarrend, maar achteraf stelt het me wel erg gerust.

Met andere woorden ik geloof sinds kort dat we met de wereld de goeie kant op gaan. We zijn niet tegen de komst van vluchtelingen naar ons land, maar juist heel erg voor. We eisen geen hekken om ons land, maar juist openheid en gastvrijheid. We willen geen Wilders, maar doen gewoon alsof we hem aardig vinden. We houden niet van Amerikanen, maar doen alsof we hen als een loopse teef volgen. We vinden de Russen en Poetin juist aardig en voorkomend, maar zeggen het tegenovergestelde omdat dit de manier van doen is in de tijd van de klaproos.

Rob Vellekoop, 2 juni 2017

Home

Home doesn´t belong to a building
Home isn´t the privilege of working class people
Home doesn´t need a fixed place

Home is the sensation you are giving to me

By the twinkling in your eyes
the movements of your mouth
the warmth of your hands
the tenderness of your skin

Home is at your side

 

 

Utrecht, 15 februari 2012

Er bestaan geen grenzen

Je bent tot helemaal niets verplicht.
Je hebt een onmetelijke vrijheid.

Er zijn instanties, regeltjes, normen waarnaar jij kunt luisteren.
Je hoeft echter niets of niemand te gehoorzamen.

Je hoeft helemaal niets te doen.
Jij bent zo vrij als een stofje dat rond dwarrelt in de wind.

Iedere actie, dus ook niets doen, heeft consequenties.
Deze gevolgen zijn voor jou.
Daardoor kan je van je vrijheid genieten.
Of je mag er een enorme hekel aan hebben.
Want je bent tot niets verplicht.

Op zekere dag kan je je spullen pakken en vertrekken.
Zo maar, ergens naar toe. Niemand kan je tegenhouden.

Er bestaan geen grenzen, enkel in je hoofd.
Net als vrijheid.

Amersfoort, 12 april 2017

Lezing op 26 februari in Naarden: Nieuwe pad

Op zondag 26 februari geef ik een lezing in Naarden over mijn boek Nieuwe Tao georganiseerd door de werkgroep de nieuwe mens.

Nieuwe Tao – einde van 20 illusies, start van de nieuwe wereld

We staan voor de poorten van een geweldloze nieuwe wereld, we hebben alleen nog af te rekenen met 20 illusies.

Want hoe komt het toch dat de geschiedenis zich blijft herhalen zonder dat er wezenlijk iets in de relatie tussen mensen verandert? Ondanks talloze omwentelingen, opstanden, hervormingen, revoluties?

We kennen het pad (tao) eigenlijk allemaal, maar toch durven we nog niet van het huidige over te stappen naar die van een wereld van vrede.

Werkgroep de nieuwe mens is opgericht in 1976 om lezingen en workshops te geven die niet specifiek verbonden zijn aan een bepaalde ideologische groepering.
werkgroepdenieuwemens.nl

Vrede

Wat zou het mooi zijn als ieder mens vrede met zichzelf zou hebben. Dan zou er geen enkele reden meer zijn tot oorlogvoeren of elkaar pijn doen. Een goed gevoel over jezelf verdringt namelijk iedere behoefte om iemand anders te kwetsen.

Wanneer wij,  alle 7 miljard mensen, zich met onszelf bezig zouden houden, in plaats van met anderen of situaties de schuld te geven van het slechte gevoel dat we over onszelf hebben, dan is er geen enkel conflict meer op aarde.

Dan is er vrede.

Ieder jaar met kerst staan de meesten van ons daar bij stil. Bij vrede op aarde. Helaas laten we ons snel daarna weer meevoeren door de stroom van afleiding en excuses, waardoor we ons met die vrede niet meer bezig houden. We hebben wel iets beters te doen: we moeten boodschappen doen, werken, geld verdienen, kinderen opvoeden, tv kijken, gamen, naar het schaatsen kijken, enzovoort.

Dan raken we ver bij onszelf vandaan. Meestal is er ook geen vrede.

Toch ligt de vrede om de hoek. Naast je hart of er helemaal in. Klaar voor het grijpen.

We hoeven er niet voor naar fantastische bestemmingen met blanke stranden. We hebben evenmin de hoofdprijs in de staatsloterij nodig. Sta er gewoon bij stil. Wees stil en luister naar het kloppen van je hart. Het vraagt om rust en stilte zodat je de ware behoeften van je hart waarneemt.

Deze behoeften zijn zo simpel. Zo gewoontjes, maar o zo mooi en schoon.

Het is de vrede, waarvoor Boeddha onder zijn boom ging zitten om zich af te vragen waar het lijden van de mens vandaan kwam. Wel, het komt uit zijn eigen hart. Het komt van dezelfde plek waar ook vrede woont.

Steeds hebben we de keuze om te kiezen voor vrede of voor lijden. Wij sturen de boot. Wij kunnen iedere keer weer die keuze maken. Daarvoor hoeft het echt geen kerst te zijn……

 

Ik gebruik illusies

Aanstaande maandag 14 november geef ik in Amsterdam tijdens Permanent Beta een lezing/voordracht over ‘Maak gebruik van illusies’.

Illusies zijn veel meer dan foutieve waarnemingen, ze zijn zo veel positiever dan wat we er meestal van vinden. We kunnen ze namelijk bewust gebruiken en ze naar onze hand zetten. We kunnen ze inzetten om gelukkig te worden of vrij.

We laten ons leven sturen door minimaal 20 illusies, bewust of onbewust.

Denk bijvoorbeeld aan autoriteit, vrijheid, geluk en bezit. Als we geluk nastreven, dan hebben we ons een idee erover gevormd. Het is dan eigenlijk een richtlijn. We stellen ons bij ‘geluk’ iets voor. In ons hoofd krijgt het vorm en geluid. We kunnen het waarnemen. De illusie is geboren.

Twintig illusies vormen het fundament van onze samenleving. Een andere illusie is vertrouwen in anderen. Een illusie is dus veel meer dan een zinsbegoocheling. We geven ons leven een basis, een fundament dat (een schijn van) zekerheid biedt, een illusie van houvast in een wankele wereld waarin elke seconde en alles onderhevig is aan beweging en verandering.

Over deze en nieuwe illusies heb ik het boek Nieuwe Tao geschreven.

Nieuwe Tao laat zien hoe we met een aantal illusies de oude wereld in stand houden en met welke nieuwe we aan een nieuwe wereld kunnen bouwen. Het tweede boek hierover waaraan ik bezig ben, gaat over de manier waarop de mens bewust met illusies aan het werk kan gaan.

Night of Light in Utrecht

Night of Light, het lichtjes feest in de Domkerk van Utrecht

Je komt een kerk binnen waar minstens 1000 waxine lichtjes branden in een verder pikdonkere kerk. Tegelijkertijd wordt er aangenaam rustige muziek gespeeld. Mensen schuifelen de kerk binnen en gaan zitten of keren terug naar buiten na tot het altaar te hebben gelopen.

In de kerk bestormen me honderd vragen die me doen twijfelen.

Heb ik het echt nodig om ’s avonds naar een kerk te gaan waar meer dan duizend kaarsjes branden?
En wat zoek ik daar dan? Schoonheid, vrede, rust, stilte?

Wat is er met me aan de hand dat ik naar lichtjes in de kerk moet gaan?

Komt het door mijn gevecht met de duivels die oorlog uitlokken en mensen aanzetten en ophitsen om elkaar te vermoorden? Kan ik daardoor geen vrede meer in mijn hart voelen?

Die vrede is daar, zoals ieder mens die heeft in zijn bonkend hart.

Toch is deze vaak voor mij onbereikbaar door mijn eigen onvrede en door de oorlogen die ik met mijzelf voer. God van het licht, ik laat u te weinig toe in mijn leven vol van onvrede en verzet.
Oorlogen zijn de bewijzen van massale onvrede, die tal van onschuldige slachtoffers vraagt.

Vrede is het bewijs van liefde die er ook is en die ieder mens kan vervullen van geluk.
Kan ik makkelijker bij bij de vrede komen in een kerk met 1000 brandende kaarsjes? Durf ik er dan wel in te geloven, terwijl ik het ontken bij het zien van onzinnige moord- en gruwelpraktijken?

Hoeveel bewijs heb ik nog nodig, voordat ik geloof dat vrede in mijn hart kan schijnen?

Waarom durf ik niet verder te leven in het vertrouwen dat alles goed is en dat veel mensen nog lang niet klaar zijn om die vrede toe te laten in hun hart?

Dan zal er wereldvrede zijn.

Tot die tijd moeten we blijkbaar vrede leren ontdekken via zijn tegenpool oorlog en conflict.

De rust van een begraafplaats (2)

Een kerkhof is voor mij de ultieme rustplaats voor een dolende ziel, voor een mens die doorgaans gevangen zit in de hectiek van het dagelijkse leven. In mijn zoektocht naar vrede stuit ik op rust. Ik vraag me af of rust misschien het voorportaal van vrede kan zijn.

Daarom zit ik op de begraafplaats. Deze plaats maakt mij niet verdrietig of neerslachtig. De dood is voor mij even natuurlijk en vanzelfsprekend als het leven zelf. Dood betekent voor mij een volgende levensfase. Daarom geloof ik niet dat de dood mij rust kan geven als ik deze in mijn leven nog niet gevonden heb. De dood is immers een voortzetting van het leven.

Terwijl ik staar over de grafstenen word ik afgeleid door hun vormen, hun ouderdom en wat er op gebeiteld staat. Namen, data en ook hoop om elkaar ooit opnieuw te zien. Ik zit rustig op een bankje met een gevoel alsof ik een museum bezoek waar ik oude stenen bekijk. Leven is hier niet meer voor mij, die is vertrokken.

Het enige wat hier is achtergebleven zijn de natuurlijke overblijfselen van gestorven mensen, die na verloop van jaren veranderen in stof. Heb ik daar vrede mee? Kan ik hier vrede vinden?

Om met de eerste vraag te beginnen, ja, ik heb vrede met het gezegde dat we als stof terugkeren. We worden weer de stofdeeltjes die weg dwarrelen in de wind. Toen we nog als mensen rondliepen zagen we onszelf veel groter dan stof. We hadden een ik, een ego. We stelden iemand voor met een naam, een achternaam en een geboortedatum. We leefden met allerlei illusies over onze omgeving en onszelf die de fase van stofdeeltjes ver achter ons lieten. De vraag is natuurlijk: waren we ook echt meer dan stof?

Kan ik vrede vinden op een begraafplaats, heb ik het hier gevonden? Nee, ik vond een museum, waar mensen de laatste eer wordt bewezen door hun geliefden, hun aanbidders, hun familie en vrienden. En als ik hier zelf kom te liggen op mijn ‘laatste rustplaats’ denk ik niet dat ik me daarvan bewust zal zijn. Ook mijn lichaam zal vergaan tot stof en mijn ziel zal zijn vertrokken voordat ik hier naar toe wordt gebracht.

Blijkbaar is vrede veel meer omvattender dan rust. Mijn lichaam zal hier zeker rusten en passief zijn wanneer ik gestorven ben. Ik vermoed echter dat mijn ziel verder reist op zoek naar vrede.

 

Op zoek naar vrede (1)

Voordat ik verslag doe van mijn speurtocht naar Vrede wil ik eerst vertellen waarom ik daarnaar op zoek ben.

Vijftien jaar geleden klapte de bodem uit mijn leven toen ik van nabij dagelijks het sterven meemaakte van Ada. Hierdoor kantelde mijn leven en begon ik me langzaam te realiseren dat mijn werk eigenlijk van ondergeschikt belang is. Je neemt niets mee naar een volgend leven. Iedere prestatie die je hier levert, is van nul waarde voor waar je naar toe gaat. In het licht van de dood telt alleen liefde. Ik heb dat met heel veel pijn moeten leren. Daarna ben ik op zoek gegaan naar liefde, want dat is volgens mij het enige wat er echt toe doet. Ik vond deze liefde bij Marte.

Deze liefde was alles omvattend, daarbuiten bestond voor mij niets anders. Ik sloeg volledig door van harteloos, voordat ik Ada leerde kennen, naar een liefde-adept. Ik vergat dat er ook nog een medemens is, die ook liefde verdient. Ik werkte weliswaar in onze praktijk voor psychologie  door mensen te helpen, maar dat was puur beroepsmatig. De relatie ontspoorde door overbelasting.

Nu is er meer evenwicht gekomen in mijn liefdesleven. Dat heb ik ook dankzij Mirjam geleerd. Toch is er nog steeds iets onvervulds, een leegte die ik probeer op te vullen door bijna iedere dag sociale en politieke wantoestanden in de wereld te beschrijven in DLM. Op de een of andere manier is het net of ik iedere dag een emmer tot aan de rand met water vul en de volgende dag is deze al weer voor de helft leeg. Geen enkele dag is mijn inzet toereikend. Het lijkt alsof ik een emmer met water vul, die geen bodem heeft.

Blijkbaar probeer ik een emmer te vullen die nooit gevuld kan worden. Opnieuw ben ik iets aan het doen dat zinloos lijkt, maar ik weet, nee ik voel dat ik o zo dichtbij ben. Soms bespeur ik de aanwezigheid van iets dat mij rust zal geven in dat eindeloze streven naar rechtvaardigheid dat het schrijven voor DLM in feite is. Ik beschrijf het werken voor De Lange Mars weleens als een koorts die maar niet over gaat. Iedere dag, nu al weer enkele jaren achter elkaar, MOET ik gewoon schrijven. Het brandt als ik dat niet doe.

Blijkbaar probeer ik iets te blussen, of zo je wilt een dorst te lessen die onverzadigbaar is, of richt ik mijn inzet op het symptoom in plaats van op de oorzaak.

Juist, dan ben ik er.

Het symptoom dat ik dagelijks probeer te bestrijden is onrecht en onrechtvaardigheid van een kleine groep mensen die de rest van de bevolking onderdrukt en in slavernij houdt (financieel / economisch).

De oorzaak is dat ook deze kleine groep mensen verleerd is met liefde naar zijn medemens te kijken. Pas als zij vrede met zichzelf krijgen, zullen zij in de piramide vredig met de rest van de mensheid willen en kunnen samenwerken.

Deze oorzaak moet ik dus laten zien. Er kan eindeloos veel liefde tussen mensen zijn, maar deze is ondergesneeuwd geraakt door conflicten tussen arm en rijk, sociale klassen, groepen, landen en machtsblokken. Ieder conflict hoe groot ook, heeft als basis het conflict van een mens met zichzelf. Daar ligt de fundering.

Om vrede te kunnen vinden moeten we dus eerst naar de conflicten die mensen zelf teisteren. Deze zijn helaas vaak onzichtbaar. Heel veel mensen ontkennen hun negatieve emoties, willen het niet weten of houden dit verborgen voor anderen.

In mijn streven de oorzaak zichtbaar te maken en te laten zien dat vrede dan binnen handbereik is, ben ik begonnen in de kerk. Daar speelt een groot deel van het gevoelsleven van mensen zich onzichtbaar af: we noemen het geloof en het is al eeuwenlang een haard van oorlogen en twisten.

In de Dom van Utrecht zit ik onder het machtig orgel. In Utrecht zijn  ettelijke vredesovereenkomsten  ondertekend. De Dom organiseert maandelijks de ‘Nacht van het Licht’.

20161001_112825 20161001_110203

Ook ben ik even verderop onder gehoorsafstand van de Dom in de St Willebrord kerk. Een prachtige kerk die in de 19e eeuw gebouwd is. Een parel met prachtige versieringen. Hier kijk ik in de kaarsjes die zijn aangestoken bij Maria.

20161001_115638

Aan de ene kant gaat er iets rustgevends uit van een kerkgebouw. Een enorm hoog gebouw dat zo hoog mogelijk reikt naar God. Aan de andere kant straalt een kerk macht en kracht uit, die het als instituut al eeuwen gebruikt. En zeker niet altijd in het voordeel van de gelovigen, als je terug denkt aan de vervolgingen van niet gelovigen die als ketter in de ban werden gedaan.

Ik ben onder de indruk van de afbeelding van Maria in de St Willebrord. Al vermoed ik dat dit meer te maken heeft met mijn eigen ervaringen met kerken. In een vorig leven woonde ik in Vlaanderen, ik leefde met Marte die kerken adoreert. In iedere plaats waar we op vakantie kwamen, wilde zij in ieder geval ergens in een kerkje een kaarsje gaan branden. Dat vond ik in eerste instantie een merkwaardige gewoonte, als gedoopt en gevormd in de Nederlands Hervormde Kerk (Gereformeerde Bond). Later begon ik dat meer en meer te waarderen. Het heeft iets nederigs en eerbiedigs dat mij bevalt.

Als ik aan de kerk denk komt een soort rust over me. En via deze rust probeer ik vrede zichtbaar te maken?

Zittend op een bankje in de Rooms Katholieke kerk, kijkend naar Maria en de voor haar aangestoken kaarsen laat mij niet ongeroerd. Wat ik zeker weet is dat vrede verder gaat dan oude herinneringen ophalen. Ik weet dat het verder reikt, maar ik mis nog iets. De kerk als beeld is niet genoeg om vrede te laten zien die in elk van ons hart leeft.

Ik speur verder. Ik neem me voor om naar de dienst van het licht te gaan in de Utrechtse Dom.

Teken van leven

In deze tijd van individualisme ben je verplicht je te profileren.

Dat doe ik, maar met tegenzin.

Ik heb het niet zo op jezelf verheffen, omdat ik nog steeds vind dat we allemaal even grote sukkelaars zijn (zoals de Vlamingen zeggen).

Ok. De (e-)boekjes die ik geschreven heb staan onder ‘Boeken’, internetkrant De Lange Mars geef ik digitaal uit en daarvoor schrijf ik sinds 2011, met Academy of Happiness verkoop en geef ik boeken uit.

Tot slot bij de beweging Vrede & Recht ben ik schoonmaker en daarvoor schrijf ik eveneens.

Mail
Twitter
Facebook